Dobrze znany ewangelista opowiada następujące wydarzenie: Pierwszy raz jechałem do Ameryki wiele lat temu z kapitanem parowca, który był jednym z najbardziej pobożnych ludzi, jakich znam.
Kiedy omijaliśmy wybrzeże Nowej Funlandii, powiedział: „Mr Inglis, kiedy poprzednio przepływałem tędy 5 tygodni temu, zdarzyło się coś, co przewróciło do góry nogami moje chrześcijańskie życie.

Starając się zrozumieć warunki sukcesu w modlitwie, musimy porównywać Pismo Święte z Pismem Świętym, ponieważ ciągle na nowo odkrywamy, że jedna część uzupełnia to, czego brakuje w innej.

1. Zacznijmy od Jana 5,13-15. Pierwszym warunkiem, który mamy spełnić, to musimy prosić Boga o te rzeczy, które są zgodne z Jego wolą. I abyśmy byli choć trochę zaznajomieni z wolą Bożą w jakiejś sprawie, musimy wpierw prosić Go, aby nas pouczył. On nas miłuje miłością najmądrzejszą, a nie jak głupi rodzice, którzy dają swoim dzieciom wszystko, o co one proszą. On pragnie prawdziwego szczęścia i błogosławieństwa dla swoich dzieci, więc daje im tylko to, co będzie dla ich błogosławieństwa i pożytku.

2. Pan Jezus powiedział, że powinniśmy prosić w Jego imieniu, jeśli chcemy, aby nasze prośby były spełnione (Jan 14,13.14).

3. Inną sprawą jest to, że musimy doświadczyć wiarę w moc Bożą i w Jego chęć, aby nas wysłuchać (Mar. 11,24). Musimy oczekiwać na odpowiedź. Niewiele Jego dzieci wątpi w Jego możliwości dawania, ale wiele wątpi w Jego chęć dawania, zapominając o tych wielkich słowach apostoła: „On, który nawet własnego Syna nie oszczędził, ale go za nas wszystkich wydał, jakżeby nie miał z nim darować nam wszystkiego?” (Rzym. 8,32).

4. Teraz, zakładając, że te trzy rzeczy odnoszące się do modlitwy są już spełnione, mamy jeszcze coś istotnego w Psalmie 66,18: „Bym był patrzał na nieprawość w sercu mojem, nie wysłuchałby był Pan” (B.Gd.).

5. Pozostaje jeszcze jedna rzecz – wytrwałe oczekiwanie na Boga, aż nadejdzie odpowiedź. Tutaj często się załamujemy. Zaczynamy dobrze, ale nie trwamy do końca.

Drogi Pan Jezus Chrystus jest naszym PRZYJACIELEM. Starajmy się uświadomić to sobie! To nie jest zwyczajne religijne wyrażenie lub deklaracja, ale ZAISTE ON JEST NASZYM PRZYJACIELEM! On jest Bratem „zrodzonym w niedoli” (Przyp. 17,17), który „stał się bardziej przywiązany niż brat” (Przyp. 18,24), który nigdy nas nie porzuci, ani nie opuści (Hebr. 13,5).

Jakie to cenne mieć nawet na ziemi niebiańskiego Przyjaciela, bo to już teraz pozwala nam zakosztować radości nieba w naszych sercach. I to jest właśnie to, czego nasz niebiański Ojciec pragnie dla Swoich dzieci, aby mogły być tak szczęśliwe, jak tylko są w stanie będąc tutaj w ciele. Czy dociera do nas, że Ten, w którym „wszystko jest rozkoszne” jest gotów godzina za godziną być naszym Przyjacielem, dzień i noc osobiście okazywać, że Nim jest?