Upodobało się Panu nauczyć mnie tej prawdy, z której odnoszę korzyści od ponad czternastu lat. Sedno tkwi w tym: ujrzałem wyraźniej niż kiedykolwiek, że najważniejszą i pierwszą ze wszystkich spraw, którą powinienem zaczynać dzień, jest uszczęśliwienie mojej duszy w Panu. Najważniejszą troską nie jest to, jak mogę służyć Panu, albo jak mogę Go uwielbić, ale jak mogę wprowadzić moją duszę w stan szczęśliwości i jak mogę nakarmić mego wewnętrznego człowieka. Bo mogę starać się przedstawić prawdę nie nawróconym, mogę przynosić pożytek wierzącym, mogę przynieść ulgę uciśnionym, mogę na wiele innych sposobów zachowywać się, jak przystoi dziecku Bożemu w tym świecie, a jednak, nie będąc szczęśliwy w Panu, nie nakarmiony i nie posilony w moim wewnętrznym człowieku dzień po dniu, mogę to wszystko robić w niewłaściwym duchu. Wcześniej moją praktyką było, przynajmniej przez poprzednie dziesięć lat, oddać się modlitwie po ubraniu się rano. Teraz widzę, że najważniejszą rzeczą, którą muszę zrobić, jest oddanie się czytaniu Słowa

Bożego i rozmyślaniu nad nim, aby w ten sposób moje serce zostało pocieszone, zachęcone, ostrzeżone, poprawione i pouczone; a także, aby poprzez Słowo Boże, gdy nad nim rozmyślam, moje serce mogło być wprowadzone w doświadczanie społeczności z Bogiem. Rozpocząłem zatem wcześnie rano rozmyślać od początku nad Nowym Testamentem.

Psalm 81,11

Te słowa powinny być ciągle obecne w naszych sercach. Wszyscy mamy takie lub inne potrzeby i każde dziecko Boże ma wiele spraw, o których musi rozmawiać z Bogiem. Nasz łaskawy Bóg mówi tutaj do każdego Swojego dziecka: „Otwórz szeroko swe usta a napełnię je”. To tak jakby powiedział: „Teraz proś o wiele z Moich rąk, oczekuj wiele ode Mnie, przynieś wielkie prośby przede Mnie.

Ja jestem Bogiem a nie człowiekiem; ogromną radość sprawia Mojemu sercu obfite dawanie”. Gdybyśmy mieliśmy przywilej pójść do ważnej osobistości po coś, to nie powinniśmy prosić tylko o grosz lub o dziesięć groszy, ale o wiele więcej; byłoby nietaktem prosić o tak mało. I jeśli mielibyśmy wolność, aby przynieść nasze prośby przed króla powinniśmy się wstydzić zanosić do niego błahe prośby. Ale najwięksi na ziemi są niczym w porównaniu z Panem; i jeśli byśmy mieli sprawić radość sercu Boga, musimy prosić o wielkie rzeczy z Jego ręki i oczekiwać wielkich rzeczy od Niego.

Fragmenty kazania G. Müllera

Psalm 42,6; 42,12 – Biblia Tysiąclecia.

„Czemu jesteś zgnębiona, moja duszo” – zapytuje siebie Psalmista. I tak samo my możemy zapytać siebie. Czy jest jakikolwiek powód, aby być przygnębionym? Są dwie przyczyny i to tylko dwie: jeśli nie jesteśmy jeszcze nawróceni, to mamy powód do przygnębienia, albo jesteśmy nawróceni i żyjemy w grzechu, wtedy naprawdę mamy prawo do przygnębienia. Ale poza tymi dwoma przypadkami, nie ma żadnego powodu, aby być przygnębionym, bo wszystko inne możemy przynieść przed Boga w modlitwie z błaganiem i dziękczynieniem; i zważywszy na wszystkie nasze potrzeby, wszystkie nasze problemy, wszystkie nasze doświadczenia, możemy doświadczać wiarę w moc Boga i w Jego miłość; a w Jego właściwym czasie nadejdzie pomoc w odpowiedzi na modlitwę i wiarę.

„Ufaj Bogu”. Tak, pamiętaj – nie ma takiej chwili, w której nie możemy ufać Bogu. Jakiekolwiek byłyby nasze potrzeby, nie wiadomo jak wielkie nasze trudności, i choćby nawet wydawało się, że jakakolwiek pomoc jest niemożliwa, naszą sprawą jest ufać Bogu. I przekonamy się, że nie było to na próżno; w odpowiednim dla Niego czasie pomoc nadejdzie.
Setki, a nawet tysiące razy doświadczałem tego przez minione siedemdziesiąt lat i cztery miesiące! Kiedy wydawało się, że nadejście pomocy jest niemożliwe, pomoc nadchodziła, bo