NOWE ŻYCIE

"Radość z Pana jest naszą ostoją"

(Neh. 8.10)

Wstęp do Historii Anabaptystów Drukuj Email
Artykuły - Historia Kościoła
Spis treści
Wstęp do Historii Anabaptystów
Zurych i Szajcaria
Południowo-niemiecki/austriacki Anabaptyzm
Północno – niemiecki - holenderski Anabaptyzm
Wszystkie strony

 

Początek

Na początku drugiego kwartału XVI w. rozpoczął się ruch, który z powodu swego rozwoju, dynamiczności, entuzjastycznego przyłączania się kolejnych zwolenników, czystości Biblijnej nauki, nacisku na nowe narodzenie i świętość życia, okrutnych prześladowań jakich dokonano na jego  członkach oraz wpływu na dobro, może być śmiało porównywany do okresu w jakim działali apostołowie i początków Kościoła w pierwszym wieku naszej ery. Pewien autor pisze: 'Podczas początkowych lat Reformacji wiele wysiłków były skierowanych ku odnowie chrześcijaństwa. To czego dokonywali jednak Anabaptyści było nad wyraz spektakularne'. (1)


W tym krótkim artykule, który wprowadzi nas do tematu, skupimy się na początkach tego ruchu. Działo się to w latach: 1515-1533. Anabaptyści na przestrzeni wieków (aż do końca XIX w.), byli różnie traktowani. Nawet ewangelikalni chrześcijanie uważali ich za tych, którzy powodują podział, ruch heretyków lub też ewangelikalny ruch z pogranicza  Kościoła Chrześcijańskiego. Pod koniec XIX w. poglądy społeczeństwa zaczęły się gwałtownie zmieniać. Od tego momentu pojawiać zaczęła się znaczna ilość naukowych opracowań na temat historii anabaptystów, ich doktryny i przedstawicieli Materiały te pochodziły z samego środka Ruchu. Jakość i prawdomówność jaka z nich emanowała zachwiała myśleniem ewangelikalnej społeczności i zmieniła je pozytywnie w pełne podziwu. Dzisiaj, na początku XXI w., Anabaptyści w pojmowaniu ewangelikalnych chrześcijan są darzeni szacunkiem i admiracją, na które zasługiwali od dawna.

Anabaptyści są równie dobrze reprezentowani w angielskim jak i niemieckim języku. Ironią jest fakt, że słowiański świat (na który mieli tak wielki wpływ szczególnie w Polsce), wydaje się być tak słabo wyposażony w odpowiednią literaturę. Zatem proponowana seria artykułów odda należne Anabaptystom miejsce choć w części.

Przeciwnikami  Anabaptystów niestety byli tacy reformatorzy jak Luter, Zwingli i Kalwin. Z początkiem tego Ruchu kojarzy się Tomasza Muntzera i wojnę chłopską w latach 1523-1525. Jakkolwiek, jest to trawestacja sprawiedliwości i historii kościoła. Żeby opisać takich rewolucjonistów jak Anabaptyści trzeba by użyć takiej samej definicji jaką stosował kościół rzymsko-katolicki oraz wcześni reformatorzy, a mianowicie, że Anabaptysta jest to ktoś, kto nie jest ani katolikiem ani reformatorem. Tak więc nie jest ważne,  czy jest mistykiem, deistą, komunistycznym ateistą czy też biblijnym wierzącym! Ponadto, większość ludzi nazywanych Anabaptystami było pacyfistami. Ci prości, biblijne wierzący chrześcijanie po prostu chcieli, ale nigdy nie otrzymali wolności w wyznawaniu i praktykowaniu wiary według ich zrozumienia Pisma Świętego. Tolerowali wszystkich innych, ale sami nie  byli tolerowani przez nikogo. Nie walczyli z nikim, ale byli atakowani przez większość, prześladowani i często zabijani. Tacy byli. Prawdziwi uczniowie Pana Jezusa Chrystusa, którzy usiłowali kroczyć drogą ich Pana, apostołów, naśladować wczesny kościół i znosić prześladowania z powodu głoszenia ewangelii.

Tak więc jeśli Ruch nie rozpoczął się w czasie wojny chłopskiej, to kiedy? Wielu, którzy słusznie odrzucają początki Anabaptystów właśnie w tym czasie, preferuje luty 1525r., w Zurychu, gdzie Konrad Grebel ochrzcił Grzegorza Blaurocka, który następnie kontynuował chrzczenie innych, wliczając w to Feliksa Manza. Można uznać za prawdziwy ten fakt jeżeli przyjmie się, że poprawne jest tylko jedno źródło ruchu Anabaptystów. Fenomenem, który często spotyka się w historii Kościoła, jest to, że gdy wieczny Bóg rozpoczyna coś nowego, by ożywić swój śpiący Kościół, wtedy dzieje się to często, aczkolwiek niekoniecznie zawsze w różnych miejscach jednocześnie. Prawidło to tyczy się Ruchu Metodystów w XVIII w., Ruchu Braci w XIX w., Ruchu Zielonoświątkowego i z wielu innych. Można zasugerować więc, że odnośnie Anabaptystów mamy dokładnie tę samą zasadę oraz że ich działalność rozpoczęła się w trzech różnych miejscach naraz. Jednym z nich był Zurych pod przewodnictwem Konrada Grebla i Feliksa Manza. Jako kolejny wymienić można w południowej części Niemiec/Austrii, ze swoim centrum w Augsburgu i Hansem Hutem i Hansem Denckiem na czele. Trzeci w północnej części Niemiec/Holandii pod przewodnictwem Melchiora Hoffmana (późniejsi Mennonici). Przyjrzyjmy się krótko tym trzem źródłom.

(1) Goertz, H. The Anabaptists, str. 6. London & New York Routledge, 1996 English Edition.