Po wglądzie w ogólne i historyczne tło Anabaptystów przejdźmy do zarysu ich doktryny. Gdy rozmyślamy nad nią, to przychodzi nam do głowy grupa osób, które są przekonane o tym, że reformacja kościoła w XVI w. nie była wystarczająca, i które starały się powrócić do nauczania z Nowego Testamentu i Apostołów. Lecz jakie są podstawowe cechy doktryny Anabaptystycznej?

W lutym 1527 r. po wielu prześladowaniach i śmierci dwóch głównych przywódców tego ruchu, Konrad Grebel (Latem 1526) i Felix Mantz (5ego stycznia 1527), reprezentanci różnych grup Anabaptystycznych zdecydowali się spotkać w miejscowości Schleitheim na granicy Szwajcarii i Niemiec. Tu zostało stworzone to, co później nazwano 'Siedem Artykułów Anabaptystycznych.' John H. Yoder mówi nam:

Nic nie wiemy na temat tego jak odbyło się spotkanie, nie znamy dokładnej przyczyny, która wpłynęła na dany moment ani kto w nim uczestniczył. Tradycja, według której Michael Sattler (1) był prowadzącym tego spotkania, jest bardzo rozpowszechniona i godna zaufania, pomimo tego, że żadne ze zwyczajów wynikających z tego wydarzenia nie są relacjami ludzi, którzy mogli je zobaczyć na własne oczy. (2)

Kalwin nazywa je 'Siedem artykułów, do których odnosi się każdy Anabaptysta ... i traktuje jak objawienie z nieba'. Oczywiście te artykuły były załącznikiem do ogólnie akceptowalnych w chrześcijaństwie cech.

(I) Chrzest jest wyłącznie dla wierzących. Chrzest niemowląt jest 'pierwszą i największą abominacją Papieża'.

(II) „Zakaz” - Zdyscyplinowanie i ekskomunika na podstawie błędów doktrynalnych, bądź moralnych.

(III)   Dotycząca łamania chleba. Tylko wierzący mogą uczestniczyć w komunii.

(IV)  Separacja od zła, społecznego (Tawerny itp) jak i duchowego np. brak współpracy z kościołem Rzymskokatolickim.

(V) Każdy lokalny zbór powinien mieć pasterza, który posiada kwalifikacje nadane w Nowym Testamencie.

(VI) Przeciwnicy kary śmierci i wojny.

(VII) Przeciwnicy przysięgania.